Administra o teu Blogue

¡Crea o teu Blogue Xa! Doado e Gratis

Vídeo Divertindo aos Maiores

Como xa tiñamos anunciado presentamos unha nova versión do vídeo promocional do proxecto en castelán, xa que se presentou nas Xornadas Interxeracionais que se celebraron en Menorca.

A Asociación Xuvenil Aprende a Escoitar participará nas Xornadas Interxeracionais que se celebrarán en Menorca dende o vindeiro xoves

O presidente da Asociación e coordinador do proxecto Divertindo aos maiores participará como poñente nas Xornadas Interxeracionais que se celebrarán en Menorca os vindeiros días 17, 18 e 19 de setembro organizadas polo Consell Insular de Menorca. Nestas xornadas será o coordinador do proxecto o que explique en que consiste esta actividade. Aproveitará a ocasión para facer público unha nova versión do vídeo publicado sobre a actividade e que se poderá ver nos vindeiros días no blogue da Asociación (http://aprendeaescoitar.nireblog.com/) Dende a Asociación agradecen enormemente a invitación a estas Xornadas, nas que participarán encantados.

 A AX. Aprende a Escoitar participará neste evento tras un ano cheo de actividades, entre as que cabe destacar a 2ª edición do proxecto Divertindo aos maiores no que traballaron cos residente do centro Abrente de Ferrol entre os meses de marzo de xullo. Nesta nova edición realizaron moitas actividades e centráronse sobre todo en mellorar as que xa tiñan feito na 1ª edición. Grazas á colaboración prestada polo persoal do centro e á gran participación dos maiores cos que traballaron, dende a Asociación cualificouse esta nova andaina de moi produtiva.

 Realizaron tamén o I Vídeo-fórum Interxeracional na Fundación Caixa Galicia de Ferrol o pasado 29 de maio coa asistencia e colaboración da Concelleira de Cultura do Concello de Ferrol. Nesta actividade participaron alumnos/as do IES Ricardo Carballo Calero e residentes de Abrente no visionado de varias curtas do documental En el mundo a cada rato e posteriormente realizouse un debate no que participaron ambas partas dando a súa opinión sobre as situación que se viron no documental.

 Finalmente, participaron nunha mesa redonda sobre Experiencias Interxeracionais organizada pola Universidade de Santiago de Compostela e a Universidade de Valencia o pasado 30 de xuño na Facultade de Psicoloxía de Santiago de Compostela.

Divertindo aos maiores

p3130011.JPG
A Asociación Xuvenil " Aprende a Escoitar" volta novamente ao escenario ferrolán para realizar un novo proxecto interxeracional na Residencia "Abrente" de Ferrol.
Dende o pasado venres 13 de marzo e até finais de maio voltaremos a realizar actividades cos nosos maiores.
Na sesión de presentación que realizamos onte chamounos a anteción a alta participación e as ganas de facer actividades dos nosos compañeiros de proxecto, como son os maiores.
Tentaremos novamente, neste proxecto "Dirvertir aos nosos maiores", que disfruten das actividades e pasalo o mellor que poidamos xunto a eles.

Día Internacional da Xuventude

dia_inter_xuv.jpg
Acode con nós a este gran evento xuvenil!!! Esperámoste!!

Aprende a Escoitar

Preocupámonos pola nosa sociedade e por iso sabemos que o importante é que alguén te escoite.

Temos a sorte de traballar con persoas da terceira idade:

Facemos campañas en contra da violencia de xénro:
o-silencio-mata-1.bmp
E moitas outras actividades, apúntante a traballar con nós!!!

Únete a nós para intentar cambia esta sociedad!!

Contacta con nós no correo: aprendeaescoitar@hotmail.com

Fala

25n.jpgEla escoitaba o vento soplar, ríndose con malicia baixo o seu aparente disfraz.
Soplaba o vento coma na herba ou na orilla da auga, pero ela calaba e ninguén quería escoitar o seu silencio, un silecio de todo estrelado agás de sorrisos.
Muller que te atopas nun rincón cheo de sombras e sempre vagas polos camiños de noite, e o vento sempre se mofa de ti, un vento pagán de ollos escuros que afunde frotas no mar do teu corazón.
Dous mil anos de noite nese mesmo corazón.
Soa…
Mesturada cun perfume morno e silandeiro,
Acompañada unicamente por un silencio desalentador,
Acorralada por un milleiro de columnas e longuísimas sombras.

El era un ledo namorado, cunha voz suave semellante a aurora da mañá.
Pero un día abríuselle unha fenda no peito.

E esa noite durmía a súa beira o tempestoso vento, e os seus besos semellaban o anhelo de algo xa perdido.
Dende entón xa non foi o ledo namorado, e as augas do mar do seu corazón brotaban como fíos de auga negra, e as finas veas estaban doendo no ceo.
Ese ceo destruído por mor do silencio, no que cando aquela nube escura, aquel resto de chuvia xa sen sombras e sen vento, volverían a brillar as estrelas.

Tende piedade dos pobres parvos, el foi un pouco parvo e ben o sabe.
Xamais souben, e non vou saber, a cantidade de cousas escuras que consentides todos os días.
E agora eu digo, perdoádelle esa parveza e tende piedade de eles, eses pobres parvos que sembran tragedias nos mares dos seus corazóns.

El final del cuento de hadas

Sé que no le gusto a tus padres, pero ellos que saben,
no eres tan pequeña y yo no soy tan grande,
te he demostrado que te quiero durante este tiempo,
acepta mi anillo, cásate conmigo.

Es precioso, claro que acepto mi vida.

Oh Me haces tan feliz, sé que eres mía,
estabas destinada a mí lo supe desde el primer día,
abrázame, comparte mi alegría.
Así comenzó el cuento de hadas,
ramos de flores, bombones, paseos y dulces miradas,
lo que opinen los demás no vale nada,
un hombre bueno mantiene a una mujer enamorada,
Los días pasan como en una fábula,
vestidos de novia, lista de boda, planes, nueva casa,
ella es la reina, ella es el ama,
ella le ama, ella le aguanta...

Quizás no deberías beber tanto...

¿Me estas llamando borracho?

No, no, claro

Pues cállate mujer ¿eh?,
que yo sé bien lo que hago,
anda sube al coche y borra esa cara de inmediato.

Claro...

Ella y él se casan,
el tiempo pasa, una llamada...

Mamá, ¡estoy embarazada!

No hay mayor motivo para ser feliz que un niño,
él lo celebra saliendo con sus amigos.

Dónde has estado? Me tenias muy preocupada

No empieces...

Porque no coges mis llamadas?

No empieces!

Es que siempre me dejas sola en casa
y vuelves a las tantas, además,
hueles a colonia barata?

¡Calla!

El primer golpe fue el peor,
no tanto por el dolor como por el shock de la situación,
esa noche él duerme en el sofá, ella no duerme nada,
sueños rotos, lagrimas en la almohada...

Quien iba a decir que sería así... El final del cuento de hadas
Todo iba bien hasta que llegó... El final del cuento de hadas
Nunca penso que podría pasar... El final del cuento de hadas
A otra ella le tocó vivir... El final del cuento de hadas

Perdóname por lo de ayer, no sé que paso,
Es que... no se, es el estrés del trabajo,
el cansancio, estaba un poco borracho,
perdóname, lo siento, sabes que te amo...

tras unos días ella recuerda el tema,
como si fuera una lejana pesadilla,
pensó en contarlo a sus amigas, pero no lo entenderían,
además, son cosas de familia.

Él me quiere, esas cosas pasan,
y es verdad que a veces soy un poco bocazas...

Nace el bebe, una pequeña preciosa,
pero él quería un niño y echa la culpa a su esposa...

Lo haces todo mal, y estas gorda,
como pretendes que no me vaya con otras

Pero...

Pero nada! Todo el día en casa acumulando grasas
y no eres capaz de tener la cena preparada?

Pero...

Calla!

Pero...

Calla! Mira ¡no me obligues a que lo haga!

Pero...

Calla! Te avise! Ahora habla! halba! habla! habla...

Esta vez no se supo controlar,
ella acaba en el hospital,
tras tres días por fin escucha a sus amigas,
y denuncia a la policía su tortura.

La vida vuelve a sonreírle poco a poco,
ella y la niña rehacen sus vidas casi del todo,
un nuevo chico, un nuevo trabajo,
un nuevo futuro, en un nuevo barrio.

Pero el papel de un juez no es suficiente para detenerle a él,
y un día de vuelta al portal,
él la espera con un puñal, y le acuchilla, doce veces.

Fué el final del cuento de hadas,
un cuento real que se cuenta en cada ciudad, cada semana,
es la nueva plaga,
es el final del cuento de hadas...

Quien iba a decir que sería así, el final del cuento de hadas
Todo iba bien hasta que llegó, el final del cuento de hadas
Nunca penso que podría pasar, el final del cuento de hadas
A otra ella le tocó vivir, el final del cuento de hadas.

Campaña en contra a violencia de xénero

o-silencio-mata-1.bmp

Para ti, cabrón: Porque lo eres, porque la has humillado, porque la has menospreciado, porque la has golpeado, abofeteado, escupido, insultado... porque la has maltratado. ¿Por qué la maltratas? Dices que es su culpa, ¿verdad? Que es ella la que te saca de tus casillas, siempre contradiciendo y exigiendo dinero para cosas innecesarias o que detestas: detergente, bayetas, verduras... Es entonces, en medio de una discusión cuando tú, con tu ‘método de disciplina’ intentas educarla, para que aprenda. Encima lloriquea, si además vive de tu sueldo y tiene tanta suerte contigo, un hombre de ideas claras, respetable. ¿De qué se queja?

Te lo diré: Se queja porque no vive, porque vive, pero muerta. Haces que se sienta fea, bruta, inferior, torpe... La acobardas, la empujas, le das patadas…, patadas que yo también sufría.

Hasta aquel último día. Eran las once de la mañana y mamá  estaba sentada en el sofá, la mirada dispersa, la cara pálida, con ojeras. No había dormido en toda la noche, como otras muchas, por miedo a que llegaras, por pánico a que aparecieses y te apeteciera follarla (hacer el amor dirías) o darle una paliza con la que solías  esconder la impotencia de tu borrachera. Ella seguía guapa a pesar de todo y yo me había quedado tranquilo y confortable con mis piernecitas dobladas. Ya había hecho la casa, fregado el suelo y  planchado tu ropa. De repente, suena la cerradura, su mirada se dirige hacia la puerta y apareces tú: la camisa por fuera, sin corbata y ebrio. Como tantas veces. Mamá temblaba. Yo también. Ocurría casi cada día, pero no nos acostumbrábamos. En ocasiones ella se había preguntado: ¿y si hoy se le va la mano y me mata? La pobre creía que tenía que aguantar, en el fondo pensaba en parte era culpa suya, que tú eras bueno, le dabas un hogar y una vida y en cambio ella no conseguía hacer siempre bien lo que tú querías. Yo intentaba que ella viera cómo eres en realidad. Se lo explicaba porque quería huir de allí, irnos los dos…Mas, desafortunadamente, no conseguí hacerme entender.

Te acercaste y sudabas, todavía tenías ganas de fiesta. Mamá dijo que no era el momento ni la situación, suplicó que te acostases, estarías cansado. Pero tu realidad era otra. Crees que siempre puedes hacer lo que quieres. La forzaste, le agarraste las muñecas, la empujaste y la empotraste contra la pared. Como siempre, al final ella terminaba cediendo. Yo, a mi manera gritaba, decía: mamá no, no lo permitas. De repente me oyó. ¡Esta vez sí que no!–dijo para adentro-, sujetó tus manos, te propinó un buen codazo y  logró escapar. Recuerdo cómo cambió tu cara en ese momento. Sorprendido, confuso, claro, porque ella jamás se había negado a nada.

 Me puse contento antes de tiempo.

Porque tú no lo ibas a consentir. Era necesario el castigo para educarla. Cuando una mujer hace algo mal hay que enseñarla. Y lo que funciona  mejor es la fuerza: puñetazo por la boca y patada por la barriga una y otra vez…

Y sucedió.

Mamá empezó a sangrar. Con cada golpe, yo tropezaba contra sus paredes. Agarraba su útero con mis manitas tan pequeñas todavía porque quería vivir. Salía la sangre y yo me debilitaba. Me dolía todo y me dolía también el cuerpo de mamá. Creo que sufrí alguna rotura mientras ella caía desmayada en un charco de sangre.

Por ti nunca llegué a nacer. Nunca pude pronunciar la palabra mamá. Maltrataste a mi madre y me asesinaste a mí.

Y ahora me dirijo a tí. Esta carta es  para tí, cabrón: por ella, por la que debió ser mi madre y nunca tuvo un hijo. También por mí que sólo fui un feto a quien negaste el derecho a la vida.

Pero en el fondo, ¿sabes?, algo me alegra. Mamá se fue. Muy triste, pero serenamente, sin violencia, te denunció y dejó que la justicia decidiera tu destino. Y otra cosa: nunca tuve que llevar tu nombre ni llamarte papá. Ni saber que otros hijos felices de padres humanos señalaban al mío porque en el barrio todos sabían que tú eres un maltratador. Y como todos ellos, un hombre débil. Una alimaña. Un cabrón.
La Gaceta extremeña de educación 

I Torneo de Tute

imgp3566.JPG

O pasado venres 9 de maio realizamos o I Torneo de Tute no Centro da Terceira Idade de Ferrol.

Con moita expectación (ao redor de 50 persoas) durante tres horas, conxuntamente coas persoas que nos acompañaron na actividade, pasamos unha boa tarde, na que nos vimos acompañados dun xogo de mesa principal: o tute.

imgp3532.JPG

Ao chegar non esperabamos que tanta xente participase na nosa actividade, mais unha agradable acollida fixo que fose unha tarde moi divertida.

O vindeiro venres volveremos ao CMTI para realizar coas persoas maiores unha sesión de baile.

Os mozos e mozas tamén sabemos escoitar

 

logo-aprende-a-escoitar-2.bmp

É primordial evitar que pola exclusión social se perda ou se esqueza o valor dos nosos/as maiores, polo tanto é necesario que a solidaridade entre xeracións aumente.

Fai oito meses un grupo de nove rapaces e rapazas unidos por pertencer ao centro de ensino IES Ricardo Carballo Calero, decidimos presentar un proxecto social a un concurso ofertado pola Caixa.

Como é de supoñer, non foi nada doado elixir o proxecto que levariamos a cabo, xa que tiñamos moitas propostas e nos tiñamos que quedar só con unha.

Isto levou a que tivésemos que analizar detidamente todas as posibilidades e as necesidades reais da sociedade na que vivimos. Ao final, consideramos que a proposta idónea, dados os tempos que corren, era facer unha actividade nunha residencia de maiores, na que puidésemos realizar actividades cun sector da sociedade que se atopa esquecido completamente por esta.

Escollido o proxecto e denominado como Divertindo aos maiores, recadamos toda a información necesaria e presentamos o noso proxecto publicamente.

Tamén, o presentamos ao concurso tal e como o acordáramos, mais non resultou seleccionado, feito que nos animou a continuar traballando.

Chamounos moito a atención, o apoio que obtivemos por parte de todos/as os nosos compañeiros/as, profesores/as, amigos/as e sobre todo polas organizacións e administracións da nosa cidade.

Buscamos un lugar onde poder levar a cabo esta nova andaina e tras unha pésima acollida nalgunha residencia do noso barrio, atopamos a residencia de maiores Abrente, a cal dende o principio animounos para que o proxecto saíra adiante e deunos moitas facilidades para que posteriormente puidésemos realizar con éxito o noso proxecto.

No mes de xaneiro, cando xa tiñamos todo conseguido: o financiamento, os colaboradores e o lugar de realización; comezamos o proxecto.

Na primeira sesión, fixemos unha presentación, na que o noso principal medo era que non lles gustasen as actividade que ofertabamos. Este medo foi eliminado cando nos dixeron que con tal de que foramos á residencia a estar con eles, xa serían felices. Ante estas emotivas palabras, continuamos traballando con moito máis entusiasmo, para que as vindeiras sesións foran do seu agrado.

Sesión tras sesión fomos collendo máis confianza con eles e puidemos realizar todo tipo de actividades: xogamos ás cartas, vimos películas, fixemos debates, traballamos con ordenadores entre outras moitas actividades.

Foi un duro traballo, que finalmente deu o seu froito: divertímonos xuntos aprendendo reciprocamente.

Conseguimos atraer as dez novos compañeiros/as que se solidarizaron coa causa e que nos axudaron a continuar e a ampliar as nosas metas.

Este é un claro exemplo no que as mozas e mozos non só pensamos en nós mesmos, como pensa a maioría da poboación, ás veces miramos para a sociedade que estamos creando e asustámonos, mais sabemos que aportando o noso graíño de area, por moi pouco que sexa, melloraremos algo.

Debo recoñecer que cando comezamos nunca pensamos que ao final rematariamos constituíndo unha Asociación Xuvenil, Aprende a Escoitar, a cal actualmente continúa realizando actividades e intenta mellorar as condicións de vida dos/as que realmente precisan que se lles escoite.

É unha experiencia que paga a pena, na que realmente afrontamos o duro mundo

no que tristemente vivimos, tendo que resolver diversos erros que se nos presentaron. Sen embargo, unidos, sempre soubemos como solucionalos sen perder as ganas de seguir adiante, a esperanza de mellora e sobre todo a ganas de escoitar.

Espero que ao longo dos anos a sociedade madure e poida algún día abrise aos demais sen recibir nada a cambio.

Teño que recoñecer que actualmente síntome realmente satisfeito do noso traballo realizado e sobre todo o pracer inmenso de poder traballar cos meus compañeiros/as e amigos/as, que é o que a min, persoalmente, anímame día tras día a seguir a diante e loitar por unha sociedade de progreso, na que todos e todas esteamos incluídos/as.

Se loitamos polo que realmente desexamos, chegaremos a conseguilo sen dúbida, loitemos por unha sociedade que saiba escoitar.