Administra o teu Blogue

¡Crea o teu Blogue Xa! Doado e Gratis

Non hay dereito

racismo.bmpNunha sociedade cada vez máis multiétnica e pluricultural como a de agora, débese necesariamente camiñar hacia un proceso de integración sociocultural das minorías , desgraciadamente dito proceso atópase nunha balanza que pode desembocar en dúas vertentes, á integración completa ou á segregación social é dicir a exclusión destas minorías. Aquí entra en xogo a aparición dos “modernos” barrios cerrados”.

Comezan as disputas…, a privatización dos lugares públicos, probablemente sitios ós que acodías con frecuencia cos teus amigos, agora cheos desa escoria que tanto vos revolve o estómago. Pero non sodes ben recibidos, votades mil e unha maldición, pero ¿Tedes dereito a protestar?
Esa escoria rexeitada e criticada, foi expulsada dunha sociedade á que agora rexeitan.
¿Aínda por riba que lles damos traballo rouban o noso patrimonio?, Sócrates respondería formulando outra pregunta: ¿E logo lles demos a oportunidade de compartilo sen teren conflictos?

¿Queixámonos de que? ¿É que acaso o sabemos? Nin o sabemos nin queremos sabelo. O racismo é a resposta do home ante o descoñecido, é a clara exposición dos medos dos homes, o saber que nin somos os únicos e non somos os mellares, é o temor á igualdade de dereitos, é a inseguridade de algúns a que combaten tentando sentirse superiores, é a negación de toda a humanidade.

Está claro que non todos somos iguais, pero seguramente non chegaríamos a onde chegamos os uns sen os outros.

Historias

abuelos.bmp

Camiño esquecido que xa non vai a ningures. Un camiño calzado de pedra , inzado de silvas envarilladas e de ortigas arnales, que se perde na boca moura dunha congostra.

Eu sempre preguntaba á miña aboa: ¿Ónde vai dar a verea vella?
E miña avoa respondíame con certo misterio: Non vai dar a ningures, meu meniño.
Aquela verea vella turraba por mín, e cando me fixen home arrisqueime a pasala. E máis alá da medoñenta congostra topéime cunha aldea sen xente.
Casales de boa pedra, lagares que lembran fartura, traves apodrecidas, moreas de tella; todo vai amortaxado con edras, silvas e loureiros, e por riba de aquela vizosa vexetación as follas amarelas e vermellas dunha viña sen froito.
Debaixo dunha Nogueira seca sentéime a debullar sentimentos que aínda hoxe están alí en espera…

Cando volvín a casa escotéi de miña aboa a historia da aldea esquecida.
-Foi que os do lugar, armados ladróns, roubaron o monasterio de Armenteira.

Agardando o intre de reparto da riqueza o capitán enterróuna en sitio segredo; mais ao seguinte día o capitán apareceu morto no seu leito e nunca máis se soupo do tesouro.
Dende aquela todas foron desgraciadas. Morrían as xugadas, merábanse os froitos, morrían entangarañados os rapaces, secábanse as fontes. Para escorrentar e mal fado ergueron cruceiros a eito.
De nada valeu nada. No remate sóupose todo e aínda hoxe o lugar está illado das xentes de ben

“Cousas” (Alfonso R.Castelao)

Sentado no regazo da túa aboa esperabas con impaciencia que che contara esas historias que tanto che gustaban, tiñas 10 anos. Hoxe xa es maior, pero quizáis non tanto como para rexeitar eses contos que cando eras neno alimentaban as túa fantasías. Non rexeites esas historias que queren contarche, porque como ti te ves agora víronse eles, e como os ves a eles te verás ti.

A verdadeira cara da guerra

niña iraki

As criaturas máis temidas das súas historias abandonan os seus contos para levar a cabo a maior devastación.
A nena busca a súa nai, ten medo, quere tranquilidade, escoitar que non é real, pero mama non está, e xa nunca máis regresará, aínda que tarde ou cedovolven a atoparse.

Se vas a unha guerra, tomas conciencia de que non se trata principalmente dunha cuestión de victoria ou derrota. Trátase da morte, e da provocación da mesma, e sufrimento na maior escala na que te sexa posible. Trátase do absoluto fracaso do espírito humano.

Pero non mostramos iso, porque non queremos mostralo. E neste senso, os periodistas, as crónicas televisivas, as cámaras de televisión, son letais. Porque alíanse cos gobernos para permitirvos ter máis guerras. Porque se mostrasen a verdade, non permitiríades que houbese máis guerras.

Os seus silencios obríganme a falar, e as súas palabras melancólicas son coma pedras que baten na miña fronte. O pobre non ten a culpa da súa eiva terrible, pero a min dóeme no estómago tanta desgraza.

Andrea Carrasco.

Un mundo en miniatura

Carta a un maltratador

maltrato.jpg

Tengo delante una hoja en blanco; una oportunidad de decirte lo que siento, y lo primero que se me viene a la
cabeza es una pregunta: “¿Por qué? ¿Por qué haces eso? ¿Por qué te comportas así? ¿Quién te dijo que yo era una
posesión tuya? ¿Dónde han quedado tus promesas de que me ibas a cuidar, a amar, a respetar?”

La primera vez que me gritaste no me creía lo que me estaba pasando; no me creía que me estuviera pasando a mí, y decidí ignorarlo. Ahora comprendo que fue un craso error: simplemente te dio pie para envalentonarte más, para creer que ya podías hacer conmigo lo que quisieras. Cuando los gritos pasaron a ser diarios, acompañados de gestos de desprecio, ya no vi salida a la situación. Empecé a tener pánico… ¿Sabes lo que es vivir con pánico? ¿Acaso sabes lo que es sentirte enjaulada, enterrada viva? Me dirás que sí: tú estas ahora en prisión, pero tú estás ahí por algo que hiciste. ¿Qué hice yo para con las alas cortadas? No podía saludar a nadie por miedo a que te entrara un ataque de celos; no podía tener ni amigas: ya te encargabas tú de estropear todas mis relaciones con otras personas. Acabe encerrada en un piso, con la compañía de mis hijos, a los que también pretendías castigar a un infierno de soledad, ya que nunca los sacabas a pasear. Pero eso te debía parecer poca humillación, o poca demostración de tu poder sobre mí. Empezaron los empujones, los golpes en las paredes, los puños amenazantes….las violaciones. Los barrotes de mi jaula de oro (tu siempre decías que me tenías como una reina) cada vez estrechaban mas su cerco. Yo cada día me sentía más insignificante. No me atrevía ni a respirar en tu presencia, no fuera a ser que eso también te molestara. Daba igual, si no te molestaba mi respiración, te molestaban mis pasos, o una chaqueta en el sofá, o las verduras de la cena, hasta la risa de un bebé… ¿Cómo se puede tener celos de una personita que solo necesita amor de las personas que la engendraron? Llegué a ser transparente, sin personalidad, sin vida propia. Hasta un conejillo de indias tiene más autonomía que la que tenía yo. Él puede decidir cuándo quiere comer, dormir o simplemente no hacer nada. Yo no podía: comía, dormía y “me divertía” cuándo tú lo decidías. Llegó un momento en que, cuando abría los ojos a la mañana, me maldecía a mí misma por haberlo hecho, no quería vivir otro día mas así. No tenía ilusión por nada.

Tengo una curiosidad, ¿de verdad obtenías placer cuando me obligabas a acostarme contigo? Y eso no lo considerabas violación, sólo cumplir con mi deber conyugal. ¿Y tus deberes hacia mí? ¿Alguna vez tuviste la intención de cumplirlos? Y encima osabas decir que a los violadores les había que aplicar una ley especial. No puedo reprimir una carcajada acordándome. No te lo había contado. Si, vuelvo a sonreír, a reír, a soltar carcajadas. Tu atentado contra mi libertad fracasó.

Vuelvo a ser persona. Vuelvo a tener mi dignidad. Ya no soy invisible. Tengo personas alrededor que me quieren y me respetan. Tengo opinión, sueños, ganas de hacer cosas. Soy libre. Decido cuando como, cuando duermo, cuando me divierto… Ya no estás en mi vida, ni lo volverás a estar. Ya ni me acuerdo de tu cara. Eres alguien que paso por mi vida hace años. Ya no me puedes hacer nada. Capítulo cerrado. Escribo un libro nuevo. Ahora soy más madura, tengo más claro lo que quiero.

Algún día me volveré a enamorar: tengo claro que no todos los hombres son como tú. He pagado un precio muy alto por mi libertad, no me la volverán a arrebatar.

Ahora no termino ningún día sin ser feliz.

Ahora mi esencia está intacta.

Nós, sabemos escoitar e comprender, fai ti o mesmo!!!

Escrito por Aranxta na Revista de Fuco Buxán 

Reflexionemos

att00001.jpeg
Aprende a Escoitar!!!

Presentación

Estimad@s amig@s:

Con esta entrada comezamos un blogue da Asociación Xuvenil "Aprende a Escoitar", na iremos metendo cada soci@ artigos, opinións sobre temas e todo o que vexamos oportuno.

img_0741500x500.JPG

A Asociación está composta por: Brais Bogo, Alex Carballeira, Dani Real, Pablo Pesado, Fran Martínez, Iago Bogo, Astrid Gundín, Patri García, Andrea Carrasco, María López, Laura Sierra, Lois Moreno e Aitor Bouza Manso.

Para que vexades un pouco o que levamos facendo até o de agora:

Sen máis esperamos que vos guste, un saúdo.